ಪ್ರೇಮಪತ್ರ

ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಸೋಗು ಹೊದ್ದ ಮನಸ್ಸು
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ಎಲೆಗೆ ಆತುಕೊಂಡು ನಿಂತ ಮಳೆ ಹನಿಯಂತೆ, ಜಗದ ಜಂಜಾಟಕ್ಕೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು  ನಿನ್ನೊಲವು ಆವಿಗೊಳಿಸಿ ಆಗಸದ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತು ಗುರಿ ಇಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯಲು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ನೂರಾರು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಜಗದ ಸಕಲ ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತಲಿರುವ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಿತಿಯ ಮೂತ೯ ರೂಪವೇ ಅನಿಸುತ್ತೆ.
ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಯಾರದೋ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಮೂಗುದಾರ ಬಿಗಿಯುವುದು ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುವ ವಾಸ್ತವ ಅಲ್ವ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕನಸಿನ ಕೂಸಾಗಿ ಬಿಡುವ ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಕನಸಿನ ಬಾಲ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೆ ನಮ್ಮನ್ನಾಳಲು ಹೊರಟವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಾಸಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಲು ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ. ಕನಸ್ಸಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುತ್ತವೆ.
ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ? ?ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಅರಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಈಗಲೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಲೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಬೇಕಾ ,ಆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕಲೇಬೇಕಾ,ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಸೋಗು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವಿಳಿದಂತೆಲ್ಲ ಅಮೂತ೯ ಸುಖದ ದಶ೯ನವಾಗುವುದು ಸುಳ್ಳಂತೂ ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ವ.
ಮುನಿಸು ಪ್ರೀತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ. ಅಂಗವೆಂಬುದರ ಅರಿವಾದದ್ದು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ಕೂರಿಸಿಡಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಸೋತಾಗಲೇ
ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣ ಈಗಲೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನೆನಪಿನ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕೂತಿದೆ.
ನೀ ಕಂಡರೂ ಕಾಣದಂತೆ ನಟಿಸುವುದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ತುಂಟತನದೆದುರು ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕೂರುವುದು ನಿನ್ನದೇ ಆದ ತಿಕ್ಕಲು ಕೋಟಲೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿ ಅಳಿಸುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಪುಸ್ತಕದ ಬಿಡಿ ಪುಟಗಳಂತೆ ನನಗೆ ತೋರಿವೆ.
ಹಳೆ ನೋವುಗಳನ ಸಮಾಧಿ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಹೊಸ ನಲಿವಿನ ಸಸಿ ನೆಡಲು ನಾ ಕರೆದಂತೆಲ್ಲ ನೀ ತಕರಾರು ತೆಗೆಯದೆ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿಸು ,ನೋವುಗಳನ್ನ ಧೇನಿಸುವುದರಲ್ಲೂ ವಿಚಿತ್ರ. ಸುಖವಿದೆ, ಹಾಗಂತ ನೆನಪಿನೂರಿನ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತ ನೋವುಗಳನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವುದೇಕೆ? ಅದನ್ನೇ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುವುದು ಖಯಾಲಿ ನಿನಗ್ಯಾಕೆ?
ಮನದ ತುಂಬಾ ಆವರಿಸಿದ ನಿರಾಶೆಗೆ ಮುಲಾಮು ತಿಕ್ಕುವ ಪ್ರೀತಿಗೆ ತಿಕ್ಕಲುತನವೇ ಜೀವ..
ರೀ ನಿನ್ನ ನೋವಿನ ನಿರಾಶೆ ನಾ ಹೆಣೆದ ಭವಿಷ್ಯದ ಹಸಿ ಕನಸು ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಯಣವನ್ನು
ಆಪ್ತವಾಗಿಸುತ್ತಿವೆ
ನಿನ್ನ. ನೋವನ್ನು ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ದೂರ ಸರಿಸಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ತುಸು ತುಂಟಾಟಕ್ಕಿಳಿದರೂ ನಾ
ಧನ್ಯೆ
...........ನಿನಗಾಗಿ
ಸದಾ ಕಾಯುವ ಮೀನು