ಪದ್ಯ ಮುಖಿ ಪುಷ್ಪ

ಮಣ್ಣಿನ ಬಳೆಗಳ ಗಲಗಲ ಸದ್ದು
ಗೆಜ್ಜೆಯ ಚಿರು ನಾದ
ಆ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ
ಹಣ್ಣಾಗಿ ನೆಲಕುರುಳಿದ ಉಂಡೆಯಾಕರಾದ
ಎಲೆಗಳ ಸದ್ದು

ಕೃತಜ್ಞತಾಭಾವವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ
ಸಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು  ಮಾಡುತ್ತಾ
ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ
ಉರುಳಿ ಹೋಗುತಿವೆ

ವನದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಯಾರೋ
ಯಕ್ಷರ ಕಿಲಕಿಲ ನಗುವಿನ ಸದ್ದು
ಈ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ
ಹಚ್ಚ ಹಸುರಿನ ಗರಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ
ಬೆಳ್ಳಿ  ಕಿರಣಗಳ. ಹಚ್ಚೆಯನ್ನು
ಸೂಯ೯ನು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ

ತುಟ್ಟಿಗಳ. ಕದಲುವಿಕೆಯ ಹೊರೆತು
ಶಬ್ದವು  ಕೇಳಿಸದಂತೆ ನನ್ನ
ನಲ್ಲನ ರಹಸ್ಯ. ಪ್ರಣಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯಂತ್ತಿದೆ

ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ
ಸ್ವಾತಿ ಮುತ್ತು ಗಳು ಬಿದ್ದ ನೆಲಕ್ಕೆ
ಕಿವಿ ಇಟ್ಟು  ಕೇಳಿದೆ
ಬೀಜವು ಮೊಳಕೆಯಾಗಿ
ಪರಿವರ್ತನೆ ಯಾಗುವ ಒಂದು
ಅದ್ಭುತವಾದ ಜೀವನ ಕ್ರಿಯೆ
ಅವಿಷ್ಕೃತವಾಗುತ್ತಿದೆ.